Siostry św. Elżbiety w Kłodnicy

Na początku XX wieku mieszkańcy Kłodnicy korzystali z pomocy sióstr św. Elżbiety w placówce w Koźlu Porcie.
Już w 1911 roku w Kłodnicy także planowano utworzyć placówkę pomocowa, którą prowadziłyby siostry św. Elżbiety. Jednak gmina skupiała się na gromadzeniu środków na budowę nowej świątyni co opóźniało realizację tych planów.
Potrzeby pomocy medycznej i opieki nad mieszkańcami Kłodnicy zostały dostrzeżone przez Związek Kobiet w Koźlu i w 1914 roku do Kłodnicy Matka Lamberta Fleischer skierowała dwie siostry do ambulatoryjnej pielęgnacji chorych. Siostry zamieszkały w budynku parafialnym przekazanym przez gminę. Był to położony blisko szkoły (dawn. ul. Szkolna, obecnie ul. Krasickiego) niewielki dom parterowy z dwoma małymi pokojami na poddaszu. 

W domu tym siostry miały kaplicę, w której odprawiano nabożeństwa Drogi Krzyżowej.
Oprócz pielęgnacji chorych w ich mieszkaniach, siostry zajmowały się prowadzeniem przedszkola dla 50 dzieci.
Służył do tego drewniany budynek w podwórzu.
W drugiej połowie lat 30 XX wieku prowadziły szkołę szycia dla 15 uczennic. Była to niezupełnie formalna szkoła. Potrzeba prowadzenia takiej edukacji wynikała z braku szkół żeńskich. Nauki w tym zakresie prowadzono w prywatnych szkołach. Siostry uzyskały zgodę na prowadzenie takiej szkoły. Kursy trwały 3, 6 miesięcy albo cały rok. Zajęcia w szkole odbywały się po południami, a koszty w 1/3 pokrywała gmina a w 2/3 państwo. M. Margarita Cebula podaje, że nauka była odpłatna, a dziewczęta z ubogich rodzin były zwolnione z opłat.
W 1935 roku siostry pielęgnowały 842 chorych, odbyły 2313 wizyty w mieszkaniach.
Od 1938 roku rozpoczęły się trudności wynikające z nasilającego się nazizmu.
W Zarządzeniu z dnia 31.03.1941 roku naczelnik Kłodnicy stwierdził, że obowiązującym jest porozumienie Niemieckiego Caritas z NSV (Narodowosocjalistyczna Opieka Ludowa) mówiące o tym, że w jednej miejscowości może działać tylko jedna organizacja pomocowa. Stosunek ówczesnej władzy do sióstr był wyraźnie negatywny. Wytworzona atmosfera niepokoju wywoływanego obecnością sióstr w Kłodnicy, zauważalna niechęć do ich pracy i obecności, mimo odwołania u Landrata skutkowały odsunięciem ich od opieki i przejęcie tej formy pomocy przez pielęgniarki NSV z dniem 1 kwietnia 1941 roku.
Po tym siostry kontynuowały swoją działalność w Kłodnicy prywatnym domu rodziny Blaszke.
– W dniu 01 kwietnia 1943 roku placówkę zamknięto.
– Ponowne uruchomienie placówki nastąpiło w dniu 23 października 1948 roku za zgodą ks. Bolesława Kominka, ówczesnego Administratora Apostolskiego Śląska Opolskiego.  Siostry rozpoczęły pracę dzień później.
– 3 sierpnia 1954 roku w ramach akcji wywłaszczeniowej prowadzonej wobec Kościoła Katolickiego przez komunistyczny rząd  Polski cztery siostry z Kłodnicy wywieziono do przymusowego obozu pracy w Gostyniu.
– 9 marca 1957 dwie siostry wróciły do Kłodnicy i kontynuowały opiekę ambulatoryjną.
– Ostatecznie 31 sierpnia 1961 roku nastąpiło zamknięcie placówki.
W poszukiwaniu miejsca, w którym rzeczywiście siostry pełniły swoja posługę pomocne były informacje w opracowaniu historii Kłodnicy opublikowane w internecie w opracowaniu dr Henryka Pawluka. Wynika z nich, że w rejonie obecnej ulicy Krasickiego 3 i 5 znajdowała się stara szkoła, zamieniona na Tymczasowy Kościół. W Kłodnicy wydzielono kuracje  z parafii kozielskiej. Na czas funkcjonowania Tymczasowego Kościoła w budynku pod nr 8 mieszkał ksiądz. I to ten właśnie budynek był używany przez siostry św. Elżbiety.

 Tekst opracowałem na podstawie wydawnictwa Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety, Prowincja Nyska autorstwa siostry M. Margarity Cebuli, Nysa 2001 oraz Powstanie i rozwój Kłodnicy – dr. Henryk Pawluk.