Pierwszy Szpital Miejski w Koźlu

Szpital Miejski w Koźlu, przy obecnej ulicy Piramowicza, wybudowany został z fundacji Carla Brendzela,
który w testamencie z 1851 roku przekazał 3000 talarów z przeznaczeniem na jego budowę.
Do tej kwoty, powiększonej o odsetki miasto dołożyło 9000 Marek i wiosną 1870 roku rozpoczęto budowę.

Szpital został oddany do użytku w lipcu 1871 roku.
Znajdowało się w nim miejsce na 20 łóżek szpitalnych oraz pomieszczenia mieszkalne, wykorzystywane przez personel, w tym przypadku siostry.
Nad wejściem głównym umieszczono napis upamiętniający fundatora
„Szpital Miejski, Fundacja Brendelsa” w oryginale „Städtisches Krankenhaus, Brendels Stiftung”.
10 lipca 1871 roku władze Koźla przekazały siostrom św. Elżbiety opiekę nad chorymi w szpitalu.
Jako pierwsze pracowały tu dwie siostry: Eustachia Matylda Hancke i przełożona Olimpia Koleczek.
W latach 1873 – do 1877 siostry opiekowały się łącznie 104 chorymi, oraz 9 chorymi w terenie. Do pomocy miały zatrudnioną dziewczynę.
Prowadziły szpital do 1877 roku gdy zostały odwołane przez przełożoną generalną.
Był to okres Kulturkampfu, czyli walki Kanclerza Rzeszy Otto von Bismarcka z kościołem katolickim.
Nieobecność sióstr w szpitalu w Koźlu spowodowana była wpływami politycznymi lojalnego wobec rządu pruskiego księdza z Koźla, którego pozycja w parafii wzrosła po śmierci proboszcza ks. Karola Weckerta (24.10.1820 – 27.01.1875).
Po nich opiekę nad chorymi sprawowały diakonise (kobiety społecznie pełniące funkcje charytatywne, szczególnie w środowiskach protestanckich). 
Po złagodzeniu polityki kulturkampfu (1878) w 1884 roku siostry św. Elżbiety wróciły do kozielskiego szpitala na prośbę radnych miasta i ks. Karola Kollara (który później został proboszczem parafii w Koźlu).
Tym razem były to: Mauritia Maria Gartner i Lina Teresa Pella.
W latach 1877-1908 siostry opiekowały sią nie tylko chorymi w szpitalu, ale też świadczyły pomoc w terenie. 
W 1908 roku w Koźlu otwarto druga placówkę opieki nad chorymi (niestety nie wiemy gdzie).
Z czasem w szpitalu pracowało 9 sióstr.
– W 1934 roku od prowadzenie szpitala miejskiego odsunięto siostry św. Elżbiety i powierzono tę funkcję cywilnym: chirurgowi i lekarzowi chorób kobiecych. Pomieszczenia sióstr zaadaptowano dla pacjentek.
– Zarząd miasta wydzierżawił dla sióstr pomieszczenia w sąsiadującym ze szpitalem budynkiem.

Wspólnie z lekarzami przygotowywały one ochotniczki do zawodu pielęgniarki Czerwonego Krzyża.
– Placówkę zamknięto 31 marca 1943 roku.
Po tym opiekę nad chorymi w Szpitalu Miejskim w Koźlu władze miasta przekazały świeckim pielęgniarkom.

Tekst opracowałem na podstawie wydawnictwa Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety, Prowincja Nyska autorstwa siostry M. Margarity Cebuli, Nysa 2001 oraz H. Probe Historyczny spacer po mieście Koźlu T III, wyd. Wetzlar 2018